เสียเขาไปเพราะนิสัย ‘ปากไม่ตรงกับใจ’ ของตัวเองจริง ๆ เลยคุณน้องขา !

ดิฉัน / STORY / เสียเขาไปเพราะนิสัย ‘ปากไม่ตรงกับใจ’ ของตัวเองจริง ๆ เลยคุณน้องขา !

Woman Crying

เปิดอ่านหัวใจคุยกัน เล่มเก่าที่พี่อ้อยเขียนไว้แล้วจี๊ดขึ้นใจจังเลยค่ะว่า ทำไม๊ทำไมผู้หญิงเวลาต้องการอะไรไม่บอกเขาไปตรง ๆ ปากอย่างใจอย่างแบบนี้ แล้วชีวิตคู่มันจะดีหรอคะ ?

น้องมีความรักระยะไกลค่ะ แฟนอยู่คนละจังหวัด ต่างคนต่างทำงาน คบกันมาหลายปี แต่อยู่ ๆ น้องก็ลุกขึ้นมาบอกเลิกเขา เพราะทนไม่ไหวแล้วกับระยะทาง ค่าใช้จ่ายที่ต้องไปมาหาสู่กันเรื่อย ๆ จนเงินที่หามาก็ต้องหมดไป และไม่รู้อีกเมื่อไหร่จะได้อยู่ด้วยกัน

แต่เมื่อเลิกกันได้ 5 วัน ผู้ชายโทรมาง้อ บอกว่าอยู่ไม่ได้แน่ ๆ ถ้าไม่มีกัน  และลองมาหางานใหม่เพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันดีไหม แต่เขาไม่ให้เธอทำงานนะ เพราะเขาจะหาเลี้ยงเธอเอง ทว่ามาอยู่ด้วยกันแปบเดียวเธอกลับเบื่อและต้องการไปทำงานที่เดิมอีกแล้ว ฮืมมม !! จะเอาอย่างไรกันแน่คะเนี่ย แต่ฝ่ายชายก็ยอมนะคะ โดยพยายามที่จะหางานใหม่ที่ใกล้เธอมากที่สุด คิดไปคิดมาเธอโชคดีมากเลยนะคะที่มีคนรักพยายามที่จะเอาชนะใจเธอมากขนาดนี้

แล้ววันหนึ่งฟ้าก็ส่งจดมาอีก เมื่อเพื่อนของฝ่ายชายชวนไปทำงานที่สิงคโปร์ 4 เดือน ซึ่งใจหนึ่งก็อยากไป อีกใจก็ห่วงแฟน เลยยกหน้าที่การตัดสินใจให้ฝ่ายหญิงเลือกค่ะ

ซึ่งคำตอบก็เป็นไปตามที่หลาย ๆ คนคิดแหละคะ  ‘จะไปก็ไปสิ อนาคตของเธอ ใครจะไปห้ามได้’ และการที่เธอพูดไม่ตรงกับใจตัวเอง มันเลยเป็นสาเหตุให้เธอร้องไห้ไม่หยุดถึงตอนนี้ จนทำให้ฝ่ายชายต้องตัดสินใจไปทำงานไกลอีกครั้ง

หากย้อนกลับมาถามตัวเราเองถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นเราก็เลือกไม่ถูกจริง ๆ นะคะ เพราะใจหนึ่งเรื่องของเรา อีกใจหนึ่งก็เรื่องของอนาคตเขา แต่ถ้ามันต้องพูดจริง ๆ ดิฉันแนะนำให้พูดตามความรู้สึกตัวเองไปดีกว่าค่ะ อย่าฝืนทำเก่งหรือฟอร์มอะไรเลย เพราะเราไม่สามารถรู้ได้จริง ๆ ว่าวันข้างหน้าเราจะทนกับความรู้สึกทรมานคิดถึงเขาได้หรือเปล่า

หลังจากฝ่ายชายตัดสินใจก็เตรียมตัว พร้อมขอกลับต่างจังหวัดไปลาพ่อกับแม่ แต่ก็ยังคุยกับเธอทุกวัน  แต่ยิ่งใกล้วันเดินทางความรักของทั้งสองก็ดูจะดับลงทุกที ด้วยอารมณ์ที่เสียใจหรืออยากประชด เธอก็ยิ่งวีนใส่ฝ่ายชายมากขึ้น ขอร้องไม่ต้องโทรมาบ่อยบ้าง เดี๋ยวทำใจไม่ได้ ให้ซ้อมห่าง ๆ กันไว้ จะได้ปรับตัวได้ และก่อนเดินทางหนึ่งอาทิตย์ฝ่ายชายบอกขออยู่ด้วยกันก่อนสักนิดก็ยังดี ทายสิคะว่าเธอจะตอบว่าอย่างไร ? ตามนั้นเลยค่ะคุณผู้อ่าน ‘อย่าเลย เจอกันเดี๋ยวเดียวก็ต้องไปจากกันอยู่ดี กลับมาค่อยมากันทีเดียว’  

โถ่วววว แม่คุณเอ้ยยย ! เป็นคนเลือกที่จะพูดไปอย่างนั้นเองแล้วมาร้องไห้ฟูมฟายทำไมละคะ

และในที่สุด ตั้งแต่เขาบินไปทำงานจนวันนี้เขาไม่เคยติดต่อมาเลย เธอเสียใจจนแทบเสียสติ เบอร์ติดต่อที่บ้านเขาก็ไม่ได้ (แปลกเนอะ) แต่ยังโชคดีไปค้นเจอเบอร์เพื่อนเขาคนที่ชวนไปทำงาน เลยรู้ว่า เขากลับมาตั้งนานแล้วอยู่ได้แค่เดือนเดียวก็กลับ แล้วเขาหายไปไหนก็ยังเป็นเรื่องน่าสงสัย

“การที่มีอะไรแล้วไม่บอกกันตรง ๆ ก็ถือว่าเป็นความงี่เง่าอีกประเภทหนึ่ง ถ้าจะเข้าใจเขา ต้องเข้าใจจากข้างในของเราจริง”

cr.ดีเจนภาพร หัวใจคุยกัน ดิฉัน ฉบับที่ 848