กรรมเก่า หรือแค่ การกระทำของเรา

ดิฉัน / STORY / กรรมเก่า หรือแค่ การกระทำของเรา
ครั้งแรกในชีวิตค่ะ ที่วิ่งรอกรับ 2 รางวัลในวันเดียว รางวัลนักจัดรายการหญิงปลอดบุหรี่ดีเด่นจากสสส. และเครือข่ายวิชาชีพสุขภาพ รวมถึงรางวัลสื่อมวลชนสตรีดีเด่น สาขาวิทยุกระจายเสียงเนื่องในวันสตรีสากล แม้จะเหนื่อยจนปากห้อย แต่ดีใจไม่ใช่น้อย ที่มีคนเห็นคุณค่าในงานเล็กๆที่ทำอยู่ทุกวัน ขอบคุณที่สุดค่ะ

shutterstock_246777214-1

จริงๆ แค่ฟังกันก็ถือเป็นรางวัลที่ให้กันทุกวันอยู่แล้ว ความไว้วางใจที่อยากโทฯเข้ามาเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟัง หรือแม้แต่เจอกันทักกัน คุยกัน นี่คือรางวัลสูงค่าที่ได้รับมาตลอด มีหนหนึ่งพาคุณพ่อไปตรวจสุขภาพที่ร.พ. มีน้องผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม

“ดีเจพี่อ้อยใช่ไหมคะ” พอบอกว่าใช่ น้องเข้ามากอดแล้วก็ร้องไห้ สะอื้นจนพี่ตกใจ น้องป่วยทั้งกาย เจ็บปวดทั้งหัวใจเพราะเพิ่งเสียสามีจากอุบัติเหตุรถยนต์ไปเมื่อคืนก่อน หลังจากอยู่กินกันมาเกือบ 20 ปี สามีรักและดูแลอย่างดี ตัวเองป่วยเป็นกล้ามเนื้ออ่อนแรง ใช้แขนไม่ได้อยู่หลายปี สามีก็เฝ้าปรนนิบัติทุกอย่าง

“พี่คะ แขนหนูไม่มีแรง ขับถ่ายก็ทำความสะอาดไม่ได้ สามีคือคนที่ทำทุกอย่างให้อย่างไม่เคยรังเกียจ รักษาตัวอยู่หลายปีพอเริ่มดีขึ้น เขาก็มาจากกันไป แล้วหนูจะอยู่ต่อไปได้ยังไง” น้องสะอื้นเสียงดัง วินาทีนี้ อย่างดีที่สุดคงทำได้แค่กอดน้องมันเป็นเรื่องควรเสียใจค่ะ บางมุมโลกก็ใจร้ายเหลือเกิน บางเรื่องคำว่า ‘ต้องเข้มแข็ง’ ฟังดูไร้สาระไปเลย ได้แต่บอกไปว่า เอาน่า วันหนึ่งก็เป็นเรา ตอนนี้เขาจากไป เราต้องอยู่ต่อไปให้ได้เพื่อทำหน้าที่แทนเขา ดูแลพ่อแม่เขาและพ่อแม่เรา ดูแลลูก ทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ ให้เขาอุ่นใจ จนกว่าจะหมดเวลาของเรา เขาดูแลเราขนาดนี้เพราะอยากให้เราหาย เราต้องทำให้ได้เพื่อเป็นรางวัลให้กับความตั้งใจของเขา ก่อนน้องจะเดินจากไป น้องบอกว่า เอาเรื่องของหนูไปเล่าต่อได้นะคะพี่ เผื่อให้ใครๆที่ยังมีเวลาอยู่ด้วยกัน จะได้ดูแลกันดีๆ

โถ..หัวใจตัวเองก็เจ็บปวดจะแย่ ยังอยากเผื่อแผ่วิธีคิดให้ชีวิตคนอื่นๆ วันนี้น้องไปพบหมอค่ะ เนื่องจากท้องเสียอย่างรุนแรงจนหมอต้องให้นอนที่ร.พ. แต่น้องขอร้องหมอไว้ เพราะต้องจัดงานศพของสามีให้ลุล่วงก่อน

บางทีไม่รู้จะโทษอะไร ให้โทษกรรมแม้บางครั้งก็รู้สึกไม่ค่อยยุติธรรมนิดหน่อยตอนก่อกรรม เราไม่รู้ไปทำไว้ตอนไหน พอตอบไม่ได้ ก็โบ้ยไปว่าชาติที่แล้ว นึกถึงน้องคนหนึ่งที่โทฯเข้ามาเล่าให้ฟังใน Club Friday น้องพูดเลยว่า ชีวิตหนูเจอแต่เรื่องแย่ๆ และเรื่องใหญ่ๆในชีวิตจนไม่กล้าจะมีความสุข

น้องถูกเพื่อนหลอกไปให้ผู้ชายข่มขืนตั้งแต่อายุ 17 ปี ได้ยินประโยคนี้ก็สะอึกแล้ว ความเจ็บช้ำทั้งร่างกายและจิตใจทำให้ไม่กล้าบอกใครแม้แต่พ่อและแม่ของตัวเอง น้องเก็บความเจ็บช้ำน้ำใจฝังรากลึกลงไปในจิตใต้สำนึก พยายามประคองชีวิตให้เดินต่อไปข้างหน้าให้ได้ จนมาเจอเพื่อนชายคนหนึ่ง ที่รับรู้บาดแผลลึกๆในหัวใจ และยอมรับได้กับเรื่องเลวร้ายที่เกิด ความรู้สึกเข้าอกเข้าใจนี้กลายเป็นความรู้สึกดีและมากขึ้นจนเป็นความรัก แต่เป็นรักที่ข้ามขั้นตอนไปสู่ปัญหาเพราะความรีบร้อน มีอะไรเกินเลยกันจนท้องวัยที่ควรตั้งหน้าตั้งตาเรียนด้วยความใส่ใจกลายเป็นต้องวิ่งวุ่นแก้ปัญหาใหญ่เพราะไม่พร้อมจะมีลูก น้องตัดสินใจไม่เล่าให้ใครฟัง แม้กระทั่งพ่อแม่ เพราะรู้สึกแย่ที่ทำให้ท่านเสียใจ จริงๆควรคิดได้ก่อนหน้านี้ไหม เท่าที่สมองจะสั่งได้ในวัยนี้ วิธีที่น้องคิดว่าดีคือไปทำแท้ง เจ็บปวดหัวใจ เพราะไปฆ่าลูกยิ่งทำให้อาการซึมเศร้าฝังแน่น รักที่อุดมด้วยปัญหา ในที่สุด ผู้ชายที่เข้าใจและรับได้ทุกอย่างก็เลิกไป น้องฟูมฟายหน้าไมค์โทษโชคชะตาที่เจอแต่เรื่องแย่ๆ ก่อนจะให้น้องโทษนู่นโทษนี่วุ่นวาย เลยต้องเบรกกันหน้าไมค์

เดี๋ยวก่อนนะคะน้อง 2 เหตุการณ์นี้เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตที่จุดกำเนิดต่างกัน น้องถูกข่มขืน น้องเป็นผู้ถูกกระทำ จะเคราะห์กรรมหรืออะไรสุดแล้วแต่ พ่อแม่คงพร้อมจะเข้าใจถึงโชคร้ายที่ลูกสาวเจอเพื่อนเลว หลายๆเรื่องเศร้าแค่เล่าก็เบาลงแต่น้องเลือกจะเก็บ เพราะกลัวทำให้พ่อแม่เสียใจ

เหตุการณ์ครั้งใหม่ น้องมีอะไรกับแฟนก่อนวัยอันสมควรจนท้อง อันนี้น้องเลือกเอง น้องเป็นผู้กระทำ มีท้องแล้วไปทำแท้ง นี่คือสิ่งที่น้องเลือก ไม่บอกพ่อแม่กลัวท่านเสียใจ ทั้งๆที่ความเสียใจครั้งใหม่ น้องเลือกได้ว่าจะไม่ทำ 2 ครั้ง ต่างกรรมต่างวาระ จะโทษโชคชะตาอย่างเดียวคงไม่ใช่ เพราะสุดท้ายอยู่ที่การกระทำของเราเองด้วย

จนตอนนี้แผลที่ฝังใจ ทำให้น้องกลายเป็นผู้ป่วยจิตเวช น้องแต่งงานมีสามีที่ดี แต่ทุกทีที่เขามาดีด้วย น้องยิ่งกลัว กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะทิ้งไป เลยชิงไล่เขาไปซะก่อน สามีก็งง ภรรยาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวก็ไล่เดี๋ยวก็ขอเลิก.. ตั้งสติดีๆค่ะ น้องบอกว่า ชีวิตที่ผ่านมาเลวร้าย ตอนนี้เรากำลังได้สิ่งที่ชดเชยวันเวลาแย่ๆที่ผ่านมา

ทำไมไม่รีบรักษาให้ดี ไม่มีใครในโลกไม่กลัว เราต่างก็กลัวความไม่แน่นอน เรากลัวความเปลี่ยนไป เราทำได้แค่พยายามจะทำให้ทุกวันที่ผ่านไปมั่นคงคล้ายๆเดิม ยิ่งกลัว ยิ่งไล่ จริงๆยิ่งกลัว ยิ่งต้องกอดเขาเป็นคนดี ยิ่งต้องดูแลเขาดีๆ ไม่ใช่เอาทุกข์จากอดีตมาทำลายปัจจุบันให้ป่นปี้ แล้วยังไปกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง แล้วน้องจะเอาความสุขจากไหน อดีตที่แล้วมารู้สึกผิดแทบตายก็กลับไปทำอะไรไม่ได้ เราแค่พยายามไม่ให้ปัจจุบันเลวร้ายไปกว่าในอดีตก็พอ

ชีวิตถ้าจะโทษ มีอะไรให้โทษมากมาย สังคมเลวร้าย คนไม่มีน้ำใจ เคราะห์กรรมในชาติไหนๆ ฯลฯ แต่สุดท้ายเรามักไม่โทษตัวเอง กรรมเก่าอาจทำให้เรามาเจอกัน แต่กรรมใหม่เราเลือกได้ว่าเราจะทำอะไร และอย่างไร


เรื่อง: ดีเจนภาพร คอลัมน์ หัวใจคุยกัน