ขี้หึงนัก ตกลงรักหรือป่วย

ดิฉัน / STORY / ขี้หึงนัก ตกลงรักหรือป่วย

ในชีวิต ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสไปยืนนิ่งๆในงานแถลงข่าวการเลิกกันของน้องดีเจกับน้องดารา ถ้าอยากรู้เรื่องเขา ไปอ่านเอาในหนังสือพิมพ์หรือหนังสือ gossip สารพัดยี่ห้อก็ได้ แต่นี่น้องเป็นดีเจที่จัดรายการอยู่ห้องข้างๆ อย่างน้อยไปส่งกำลังใจให้กันสักนิดก็ยังดี หนนี้เลยพาตัวเองไปยืนเป็นจุดเล็กๆจุดหนึ่งในห้องที่เต็มไปด้วยบรรดานักข่าวหลายสำนักที่พร้อมกระหน่ำชัตเตอร์ และยิงคำถามแรงๆกระแทกหัวใจ ให้รู้กันไปว่าทำไมถึงเลิกกัน เรื่องเงินนู่นนี่นั่นจะเอายังไง ไม่เคยเป็นคนดังระดับนั้น แต่พออยู่ในห้องเดียวกัน ก็แอบสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของความอึดอัดที่มีอยู่รอบตัว

shutterstock_57842509-1

shutterstock_57842509

คนสองคนเลิกกัน มันมีเหตุผลข้อเดียวคือเราไม่รักกันมากเหมือนเดิมอีกแล้ว ต่อให้สารพัดเหตุผลที่ออกจากปากจะมีหลากหลาย แต่ทั้งหมด มันก็คือเราไม่รักกันมากพอที่จะรอการแก้ปัญหาอีกแล้ว คนธรรมดาเลิกกันไป คงอยากซุกร่างกายไว้ที่มุมไหน มุมหนึ่งของห้อง รอให้เวลาฟื้นฟูเยียวยาจิตใจและสภาพร่างกายให้ดูไม่เป็นอันตรายต่อผู้พบเห็น แต่เป็นคนดังร้องไห้ก็เสียงดัง และมีคนอยากฟังอยู่มากมาย เดินไปไหนมาไหน มีแต่คนรอแสดงความเห็นใจ พอเดินผ่านไป ก็หันไปเม้าท์กัน คู่ที่รักกันจนน่าอิจฉา ก็มีคนรอสมน้ำหน้าอยู่ไม่ใช่น้อย

“ดาราก็อย่างนี้แหละ รักกันได้ไม่นาน” ป้าข้างบ้านให้ความเห็น ได้แต่ยิ้มๆ ไม่จริงอ่ะป้า ในฐานะที่ทำงานอยู่กับเรื่องชาวบ้านมาตลอด คนธรรมดาก็มีรัก มีเลิกรา คบซ้อน ซ่อนกิ๊กเป็นระยะๆ แต่ไม่ต้องแถลงข่าว ไม่ต้องออกมาพูดปาวๆว่าทำไมต้องเลิกกัน บางทีมีแค่เธอกันฉันเท่านั้นที่รู้ว่าทำไมเราถึงรักกันต่อไปไม่ได้

ออกมาจากงานแถลงข่าว ได้ยินเพื่อนสาวตะโกนลั่น เฮ้อ…สวยๆอย่างเขายังเลิกกัน นับประสาอะไรกับหน้าอย่างฉันวะ อืมมม ก็จริง หน้าอย่างฉันด้วย จะกลัวอะไรถ้าต้องร้องไห้เพราะรักไม่ได้ดั่งใจบ้างเป็นวิธีคิดเข้าข้างที่ช่วยให้หลายคนดีขึ้นมากทีเดียว

กลับมาถึงห้องจัดรายการ นี่คือ sms แรกที่ส่งเข้ามาถามกัน

“พี่อ้อยคะ แฟนน้องหึงน้องมาก เพื่อนก็ไม่ให้คบ หนูควรดีใจหรือเสียใจดี” ปัญหาคนธรรมดา ที่คนเป็นดาราต้องเคยเจอ

หึงนิดๆ ดูชีวิตเรามีคุณค่า แต่ถ้าเริ่มหึงตลอดเวลา ถือว่าดูถูกกันเกินไป ฉันไม่ใช่ประเภทยืนคุยกับใคร แล้วต้องยกตำแหน่งแฟนใหม่ให้เขาทุกคน

หึงๆหวงๆ เป็นเรื่องปรกติของคนดีที่มีกิเลสอยู่ครบ ต่อให้ใช้ธรรมะเข้ามาข่มว่าไม่มีใครเป็นของเราจริงๆ แต่ใครจะทนอยู่นิ่งๆ ถ้าเจอคนบางคนพยายามจะแทรกกลางระหว่างเราอยู่ตลอดเวลา ทั้งหมดมันก็อยู่ที่ว่า เราเอาความหึงแปรรูปออกมาเป็นอาการที่น่ารำคาญในระดับไหน ยิ่งหึงยิ่งต้องดึงเขาไว้ ยิ่งออกแรงวีนใส่ การดึงไว้มันจะคล้ายๆการผลักไสให้เขาไปหาคนใหม่ได้ไวขึ้น

แปลกอย่างหนึ่ง ผู้หญิงขี้หึง มักโดนผู้ชายเหวี่ยงใส่ ทำไมไม่เคยไว้ใจกัน ทำอย่างนี้ไม่ให้เกียรติกันเลย เจอไม้นี้ ชะนีหงอย แต่พอเปลี่ยนข้าง เป็นผู้ชายหวงก้างห้ามคุยกับผู้ชายคนไหน เพื่อนก็คบไม่ได้สายเดี่ยวห้ามใส่ แต่เห็นเธอชมทีไร ชมแต่ผู้หญิงเปลือยไหล่ทุกที หรือในที่สุดเป็นเพราะเรายอม

มีน้องผู้หญิงคนหนึ่ง คบกับแฟนมาหลายปี เธออยู่ในที่ของตัวเองมาตลอดเขาไม่ให้ไปไหนก็ไม่ไป เที่ยวไม่ได้ ช้อปปิ้งได้อาทิตย์ละหน โดยมีเขาไปด้วย แล้วซื้ออาหารกลับมาตุนไว้ในตู้เย็น จะได้ไม่ต้องออกไปไหนอีก เคยมีหนหนึ่งเธอแทบจะกราบร้องขอไปงานเลี้ยงรุ่น อ้อนวอนจนเขายอมให้ไป นานๆออกจากบ้านที เธอจัดเต็มเสื้อผ้าหน้าผม โหมเข้าไปคล้ายๆเก็บกด 3 ทุ่มแฟนจะมารับที่งาน ตอนเขามาถึง เธอกำลังลาเพื่อนๆ ช็อตสะท้านหัวใจอยู่ที่เธอกำลังบ๊ายบายเพื่อนผู้ชายร่วมรุ่น

พอขึ้นมาบนรถเท่านั้น เธอถูกกระชากคอเสื้ออย่างแรง ปากก็พร่ำด่าว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แย่แค่ไหน มีสามีคนเดียวไม่พอใช่ไหม เธอได้แต่ร้องไห้ หมดแรงจะอธิบายอะไร ทำได้แค่ขอโทษ ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผิดอะไร กลับถึงบ้าน เธอโดนตัดผมด้วยฝีมือคนที่เธอรัก คนที่หวงเธอเหลือเกินโดยอ้างว่ารักมาก ถึงต้องทำแบบนี้ ช่างป่วยจริงๆ

แฟนกับทาส ออกเสียงคนละอย่าง แต่กลับอยู่ในคนๆเดียวกัน ปัจจุบัน ยังคงเป็นแฟนกันค่ะคู่นี้ โควต้าความอดทนของเธอยังไม่หมดลงไปง่ายๆ ผู้ชายที่ทำอะไรก็ได้ เที่ยวดึกแค่ไหน บ่อยแค่ไหน อยู่กับผู้หญิงคนใด เขาทำได้เสมอ แต่เธออย่าหวัง

รักกันก็น่าจะทำให้คนที่เรารักมีความสุขเพราะเรา แต่นี่ไม่!! รู้ว่าตัวเองอยาก ‘ได้’ อะไร แต่ไม่เคยถามว่า เราอยาก ‘ให้’ อะไรคนที่เรารักบ้าง แค่ความสบายใจ หรือใช้ชีวิตตามธรรมชาติ เรายังให้เขาไม่ได้เลย ภูมิใจตรงไหน ที่เขาเลือกเราเพราะเขาไม่เคยเจอคนอื่น ไม่ดีกว่าหรือ ที่ปล่อยให้เขาไปเจอใครก็ได้ แต่สุดท้ายเขาก็ยังเลือกเรา

เรารักกัน ต่างยังมีลมหายใจเป็นของตัวเองแค่เราหายใจใกล้ๆกัน ไม่ใช่รักแล้วต้องทำให้คนที่เรารักหายใจไม่ออก อีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอก เพราะเชื่อเสมอว่า เพราะรักจึงยอมทุกอย่าง เมื่อเลือกจะรัก เราต้องมีความสุขบ้างตามสมควร ถ้าเริ่มรักแล้วต้องถูกกดทับด้วยความอดทน ช่วยถามตัวเองอีกหนว่า ทนเพื่ออะไร ทนเอาโล่ หรืออนุสาวรีย์ผู้หญิงดีๆที่ไม่มีความสุข รักต้องมีหึงกันบ้าง แต่ถ้าหึงไปซะทุกอย่าง อาจไม่ใช่รัก เขาแค่คิดว่ามีของอยู่ชิ้นหนึ่งที่ให้คนอื่นร่วมเชยชมไม่ได้ มันเสียหน้าแต่ก็ไม่ได้มีคุณค่าพอจะดูแลให้ดี

รักกัน แค่ใส่ใจห่วงใยกันในทุกๆเรื่อง ไม่ต้องหวง ไม่ต้องหึง ก็ดึงคนที่เรารักไม่ให้ไปไหนแล้ว


เรื่อง: ดีเจนภาพร คอลัมน์ หัวใจคุยกัน